Dag 2 Malealea Lodge
Door: Jorrit
Blijf op de hoogte en volg Jorrit en Jinny
12 Augustus 2016 | Lesotho, Malealea
Na een koude nacht gingen om 10 uur op weg naar de village tour. We gingen met Nel en Harry die wij de vorige dag hadden ontmoet mee met een wandeling waar wij door een authentiek Lesothaans dorp gingen en een school. Bij de eerste stop kwamen we bij een curioshop. Hier maakte de mensen zelf allerlei dingen als oorbellen van bierdopjes en armbandjes van kralen potjes van papier mache. Jin kocht een armbandje en we gingen weer opweg naar de school. Toen we bij de school aankwamen wachtte de under principal. Helaas waren er geen kinderen want die hadden een sportdag. De school heeft een samenwerkingsverband met de camping waar wij staan. Samen met hen en het geld van het tourisme zijn ze in staat geweest om een keuken gebouw neer te zetten (4 muren een dak en 2 vuurplekken met 2 grote gietijzeren potten er in) toiletten en bij gebouwen te maken. Nu sparen ze voor hekwerk om het terein mee te omheinen. Toen we klaar waren en we een donatie hebben gegeven liepen we verder en vertelde onze gids dat niet alle kinderen naar school gaan of genoeg naar school gaan. Soms moeten ze eerst voor het eten zorgen voor de familie, dat betekent dat ze kilometers verder op met een ezel of lopend eten moeten halen. Als dat er is mogen ze pas naar school. Verder is de school gratis, maar moeten de ouders alleen voor het uniform betalen, dat is vaak al moeilijk. Toen we verder liepen hoorde wij ook wat meer over de armoede hier. Het is erg arm in lesotho, in de grote steden is er veel criminaliteit. De meeste mensen zijn boeren en met de droogte van bijvoorbeeld afgelopen jaar kunnen ze helemaal niet meer rond komen. Ook heerst er erg veel HIV en aids. Waarschijnlijk heeft Lesotho het hoogste sterfte cijfer van mensen met aids van de wereld. Heel veel jonge mensen sterven er aan. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat condooms gratis worden verstrek bij de grens. Helaas ziet de jeugd de ernst er niet van in. Vrouwen staan vaak nog niet sterk in de schoenen om grenzen te stellen, en mannen zijn gewoon dom. Wat ons opviel sinds wij in Lesotho zijn zijn de vele “funeral services”. Nu snappen wij dat beter. Onderweg kwamen wij een groep mannen tegen. Het verhaal is dat als er iemand sterft, die altijd op een zaterdag begraven wordt. De mannen van het dorp gaan dan gezamenlijk het gat graven voor de overleden persoon. Wij hadden de eer dat we mee mochten graven (Harry en ik). Het was geen bedrukte sfeer er werd wat gelachen en later sprak ik de broer van de overleden persoon. De jongen die overleed kwam uit 1980, dus 3 jaar ouder dan mij. Overleden aan aids….. Ja heftig, maar mooi hoe ze daar mee omgaan. De avond voor de begrafenis komt iederen van het dorp bij elkaar en wordt er gepraat over de overledene en zijn ziekte. Dan wordt er meer verdriet geuit. Wij gingen weer opweg naar de volgende stop vlakbij het dorp en dat was weer een klein winkeltje, hier hebben we niets gekocht. Daar na kwamen we bij een home brewery. Zij maakte haar eigen bier en als het bier klaar was, dan hees je een gele vlag/plastic zak zodat iedereen wist dat het bier klaar is voor de verkoop. Ik heb wat geproefd, maar werd daar zeker niet vrolijk van. De vorige in Semonkong was een stuk beter. Op het laatst liepen we nog door het dorp zelf en kwamen we de kinderen en het huis van de gids tegen. De gids was 26 jaar oud, en had het mijns inziens goed voor elkaar. Het was een slimme en goede vent. Toen we terug waren spraken we met Nel en Harry af dat we ’s avonds nog even borreltje zouden gaan drinken. Eerst gingen wij koken. Holandse kost, aardapelen met sperziebonen en een worst. ’s Avonds dronken de damens een Amarula en wij een lekker brandy. Kwamen achter een hoop gelijkenissen. Zo blijkt Harry dus ook te snurken, wie had dat gedacht! Leuke mensen, een mooie dag en we gaan slapen met een kacheltje in de kamer.